According to some animal experts, the reason why Lolong is unable to eat is that he is too stressed to eat. After his ordeal during his capture, there were instances that he became too hostile, and probably, the reason he was captured was because he became weak after a long arduous struggle to set himself free. He may be in an eco-park but that is not his natural habitat. Since the croc was born not from captivity, its ability to adapt in an enclosed area may take some time if not at all.

My point here is the croc’s natural habitat belongs to the wild. It feeds on living or maybe carcasses of animals. Its capability is to hunt down, strike on its prey and eat. That is its nature, and a living animal like him belongs to the wild and this is the only way he can survive. Take him away from it and who knows he can die of stress and inability to adapt.

We humans are extraordinary beings. We are extraordinary in the sense that we can go beyond our natural animal instinct. Apart from our beings as an animal, we have one distinct characteristic: We are rational beings. We are endowed with an ability to understand the things around us, adapt on it, do something about it and develop ourselves and our community.

But for a human being to fully actualize his abilities, he needs the same thing as animals do. Food, water, clothing, shelter, fellow beings and the like. But as human beings, we need more than that. We have a natural propensity to develop. Here comes education, jobs, decent wages, family, clean environment, technology and the like. One good thing about us humans is that our consciousness can go beyond the self and extend to others. No! I am not talking about mind control! What I mean is that we don’t just think about ourselves but we also think of the betterment of the others: Conscientious, emphatic, sympathetic, solidarity.

Now take away all of it, what becomes of a human? Like what Lolong experienced, from being taken away from his natural habitat and being a captive and displayed like a prized trophy, we are all taken off from our natural being. Dehumanized is the best word to see it. The sad part is, the more we fight to regain our humanity, our dignity, the more we are challenged to regain back what is ours for it is not given like a piece of candy. To retake it, we must pay for it with our blood and sweat. Our heroes have done it and we still have to continue the fight.

In this day of commemoration of martial law, let us not forget that during those days, our life as a human being and as a freedom loving Filipino was salvaged and we’re brainwashed to accept that it was a necessary step for peace and order. That it was Marcos’ key so he can amass more power and wealth and to destroy the very fabric that the nation our heroes like Bonifacio, Rizal, Jacinto, Sakay, Ninoy, Alejandro and the countless, nameless, faceless victims of martial law died for. Let us not forget them for even animals do not forget their prey and aggressors.

Solidarity fasting for political prisoners together with TFDP, MAG, PAHRA and PO's.

Ngunit sa mga pagkakataon ang naatasan na magsilbi sa mamamayan ay siya mismo ang lumalabag sa karapatang pantao at nakikipagsabwatan sa mga mayayamang makasarili, hindi maiwasan na gumawa ng mga hakbang ang mga tao upang mabawi ang mga nararapat para sa kanila at pagsilbihan ang mga taong nakararanas ng pang-aapi na kung saan ang estado ang siya dapat na tumutugon. Nagiging marahas ang estado dito pagka’t ito ay hamon sa kanilang kapangyarihan. Umaabot pa sa punto na hindi na nila matukoy kung sino ang kalaban. Basta kung ikaw ay kumikilos upang magtanggol ng inyong karapatan at ng ibang tao o sector, ikaw ay ituturing na kalaban. Pagka’t ikaw ay kalaban ng estado, pagkakait sayo ang mga karapatan ninyo tulad ng makapagpahayag ng hinanaing, kalayaang makapaglakbay at ang pinakamalala ay ang pagkait sa iyo ng karapatang mabuhay.

Isang halimbawa si Tatay Umbrero. Si Tatay ay kilalang organizer ng mga magsasaka sa Cagayan. Nahuli siya nung panahon ng Martial law dahil sa pagsapi niya sa grupo na nagsusulong ng pambansang kalayaan mula sa diktaduryang Marcos. Napalaya siya bisa ng Executive Clemency nung 1993 sa ilalim ni Pangulong Ramos. Muli siyang hinuli nung 2003 at sinampahan ng mga kasong pawang walang katotohanan. Mga kasong inamin niya sa bisa ng tortyur. At dahil sa marahas na prosesong iyon ay nawalan siya ng pandinig pagka’t ayon sa kanya, pinaputukan siya ng baril malapit sa kanyang tenga. Taong 2011, 63 na taong gulang, ay nakitaan siya ng mga “spots” sa kanyang baga at ng muli siyang nagpatingin dahil siya ay nanghihina na at umuubo na ng dugo, napatunayan na siya ay may lung cancer at stage 4 na!

Ang mga ahensyang Medical Action Group at Task Force Detainees of the Philippines ay lumapit sa iba’t-ibang ahensya ng pamahalaan mula Department of Justice, Board of Pardon and Parole, Commission on Human Rights at Malacañang. Sumangguni din sila sa Office of the Presidential Adviser for Political Affairs ngunit hindi rin nagkaroon ng malinaw na dulo ang paguusap na ito. Hanggang nalaman nalang ang mapait na katotohanan Sumalangit si Tatay Umbrero ng hindi man lang nalasapa ang sariwang hangin ng kalayaan kahit sa mga huling sandali ng kanyang buhay. To add insult to injury, lumabas ang executive clemency ni Pangulong Pnoy 4 na araw matapos ang kanyang pagpanaw.

Nakakapanlumo pero hindi dapat nagtatapos ang laban. Bunga ng kawalang pagtugon ng ating pamahalaan sa sitwasyon ni tatay Umbrero at ng mga bilanggong pulitikal at ng pangkabuoang karapatang pantao, ang mga kasama ni tatay na bilanggong pulitikal ay nagsagawa ng hunger-strike upang ipakita sa buong Pilipinas at sa buong mundo ang kawalang pagtugon at hustisya sa ating lipunan. Sa ganitong pagkilos, pinapakita lang na malayo pa ang ating kailangang marating upang makamtan natin lipunang makatao at abanse.

Ganito nalang kahalaga na malaman ng bawat madla ang kanilang karapatang pantao. Sa pag-alam ng ating karapatan bubukas ng panibagong pintuan ang ating kamalayan na dapat, sa sitwasyong tayo ay nagigigpit, ay meron tayong ginagawa upang mabawi natin ang kapangyarihan at magtaguyod ng pamahalaan na alam natin na tutugon sa pangangailangan natin at mamahalin natin pagka’t alam natin na atin ito at tayo mismo ang nagtayo nito gamit ang sarili nating kamay. Hindi na kailangan ng isa pang tatay Umbrero ang magbuwis na buhay upang patunayan na kailangan nating kumilos upang ipakita ang katiwalian sa namamayagpag sa panahon ng pagwaksi sa “kulturang wang-wang” . Ang hustisya na para sa tao ay pinagkait, buhay rin ay ipinagkait. Huwag natin iasa sa isang nagpapanggap na mesias ang lahat pagka’t siya din ay parte ng problema. Sa sama-samang pagkilos lang mababawi natin ang hustisya at kapayapaan na para sa ating lahat.

Mariano Umbrero passed away last June 15, 2011 without experiencing the sweet smell of freedom.

From June 1 to 6 this year, residents of Barangay Taal, Purok 1, Malolos City, Province of Bulacan were witnesses to a new round of military operations by elements of the 70th Infantry (Cadre) Battalion, 7th ID Philippine Army and members of CAFGU. They are looking for members of Aniban ng Manggagawa sa Agrikultura (AMA), Partido ng Manggagawa (PM) and SANLAKAS (all legal organizations), and alleged these groups have ties to the New People’s Army (NPA). Families were interviewed and peoples’ organizations were vilified. At least three residents were asked to report to certain Sgt. Mendoza in Camp Niugan.

The incident brings to fore canny military procedure that sows fear in the communities of Central Luzon. What is more worrisome is the targeting of human rights defenders – members of organized groups whose only desire is to protect and assert their guaranteed rights under the Philippine Constitution and the International Bill of Rights.

In a landmark study on the protection of human rights defenders in the Philippines, Renato Mabunga, Chairperson of HRD-Pilipinas identified threats to Life, harassment and stigmatization as the dangers for human rights defenders. These threats are borne-out of military operations’ house-to-house “census”, witch-hunting and vilification proceedings on community and peoples’ organizations.

The latest case in Bulacan undermines the sincerity of the armed forces’ security plan. It projects a weak command of the military echelon in asserting a marching order of a paradigm shift. A shift in orientation from the old concept and operation to new cooperative and synergetic actions together with various stakeholders in the community.

Human Rights Defenders-Pilipinas (HRD-Pilipinas) therefore calls on the Armed Forces of the Philippines:

- to immediately stop its “census” and vilification operations in the communities of Central Luzon;

- Review military actions in the field that breed human rights violations to individuals and communities;

- Identify and penalized certain “Sgt. Mendoza” and company for instigating actions inimical to image of the AFP as “changed institution”;

- to investigate the case of harassment in Central Luzon and other areas of similar situation;

- Re-orient its ranks and files in its claimed broader framework of security serving society, acting in harmony with other government strategic policies for peace, security and development.

To the Commission on Human Rights, to investigate and document this case in Brgy. Taal, Malolos City; and, monitor compliance of the Armed Forces of the Philippines to human rights protection and promotion.

For more information, contact:

Mr. Renato Mabunga, Chairperson, 437-8054, hrd.pilipinas@gmail.com

Ang halaga ng sakripisyo at pagkamatay ng kanyang amang si Ninoy, well, ay walang halaga sa kanya! Kaya iniwan niya kay VP Binay ang desisyon kung saan puwede ilibing ang dating pangulo at guiness record holder na si Makoy. WALA din napunta, mga kapatid, pagka’t ililibing ang WALANG buhay na si Makoy with FULL MILITARY HONORS, my goodness! Ang demokrasya na itinaguyod ng kanyang magulang matapos ang diktadura ay, para kay Pnoy, ay WALA!

Ang buhay ng mga nangamatay na mga aktibista at inosenteng sibilyan nung nakaraang rehimen ay hanggang ngayon ay WALA! Isang batas ang mejo (mejo lang) nagkakaroon ng linaw at yan ang batas laban sa SAPILITANG PAGKAWALA. Pero ang mga biktima at kanilang pamilya ay WALA pa ring linaw.

Ang kinabukasan ng mga manggagawa natin ay mukhang papunta sa WALA kasi WALA siyang tugon upang sugpuin ang kontraktwalisasyon. At dahil dun, wala ding patutunguhan ang Conditional Cash Transfer (CCT) dahil hanggang ngayon ay WALANG konkretong pagbabago sa mga nakatanggap ng benepisyong ito. Nagdagdag din P22 COLA para sa manggagawa pero WALA pa rin itong kuwenta dahil sa pataas ng pataas na presyo ng mga bilihin! Gawa na din ng WALANG pagtugon sa patuloy na pagtaas ng halaga ng krudo!

Sa mga kabataan? Wag kayong magalala! May patutunguhan ang inyong kinabukasan. Siyempre alam na natin yun… sa WALA! Ayon sa bagong istatistika, marami sa ngayon ay underemployed at siyempre marami pa rin ang unemployed! Ang mga graduate ng nursing ay naglipana sa BPO companies, therefore ang pinaghirapan nila at ang kanilang magulang ay napunta sa WALA!

Siyempre hindi papahuli ang isyu ng Spratley! Pagka’t napakatalino ng ating pangulo, ang naging tugon niya ay WALA! Sa WALA din napunta ang ating diplomatic protest in fact nakipagkamayan pa siya sa foreign minister ng China at siguro sinabi niya na WALANG mangyayaring masama sa dalawang bansa pagka’t WALA siyang itutugon dito.

Oh siya! Damay damay na tayo! Alam natin na WALA din naman patutunguhan ang blog na ito. Basta, one thing’s for sure! We are still on the track of the proverbial ”MATUWID NA DAAN”, that is the MATUWID NA DAAN PATUNGO SA KAWALAN!

Sa scenario na yan, makikita natin ang vulnerabilities ng ating bansa dahil sa sistemang minana na natin sa mga dati nating mga pangulo. Kung magmamasid tayo at mananaliksik, makikita natin na dahil sa atrasadong mga priyoridad nila, nahirapan na tayong i-assert ang ating “political will” especially sa sensitive cases like territorial claims. Not to mention ang mga domestic issues na matagal na dapat natugonan ng ating bansa.

Uugatin ko ito matapos ang ikalawang digmaang pandaigdig. July 4, 1946, the United States “granted” us full control over our territorial jurisdiction. Bunga ito ng Tydings-Mcduffie Act prior ng WWII. As adviser daw, tuturuan daw tayo ng governance hanggang ready na tayo. Ngunit hindi naman lahat ng bagay ay ganung kadali lang; With conditions siyempre kaya we are taught that the US style of governance is the best style for our country. Sa economics, ganun dun. Dapat daw, we are suppose to open our market and resource to the Americans. Free market kasi eh, neo-liberal. Hence our 1:1 ratio of Philippine Peso to US dollars nung mid-20th century para madali ma-consume ang American products ng mga pinoy. Cold War din nung panahon na yun and being a little brown brother natin sa mga Kano, ang ating foreign policy ay nakatuon sa pagsuporta sa Estados Unidos mapa-ekonomiya at mapa- pulitika at mapa-militar. Kaya nga may American bases sa Philippines nuon for the purpose of stopping and isolating the communist China and USSR and demonstrating their strength in the Asia-Pacific region. Also, to assist the Philippines in its own effort to stop the spread of communists in the countryside; counter-insurgency baga. We received generous military aids from the US due to our subservience to their policy.

Due to that symbiotic relationship, the Philippines got the impression that the US will always come to the rescue of the Philippines. After the Iron Wall collapsed, so is the Soviet Union. Cold war ended and the US’ stay in our country was not renewed. China’s economy grew after the death of Mao. It had a steady growth of economy after Deng Xiao Ping’s economic reforms. At the end of the Cold War, it is already capable of developing its military so it can flex its muscles in asserting its claims especially in Spratlys. The Philippines on the other hand still continued to use the American formula of political-economy. It continued to liberalize its economy at the sake of national sovereignty. Where China succeeded, the Philippines failed. The Philippines continued its military formula to political problems. Counter-insurgency conflicts siphoned our country’s coffers. Corruption plundered millions of pesos, funds that could hopefully be used for education, health service, infrastructures, housing, food, national security.

Due to mismanagement cause by the usage of wrong political and economic models, here we are now. We are not able to take a firm stand except on diplomatic means. Like Ramon said, diplomacy still is the best way. But due to this kind of scenario where incursions and bullying happens in the Spratlys, we as a state cannot flex its muscles because we don’t have any muscles at all. We still continue to rely on the US despite its recent statement that it will not meddle into the South East Asia problem. Of course, The “Tuwid na Daan” slogan is a very late because we should have done that long ago. The only bullet left I guess is where the US will come into the picture, WITH CONDITIONS! And for sure, it will reaffirm our place into this international political economic arena as a lapdog of the hegemonic America.

Siguro nga, merong spirituality sa paglilingkod sa bayan. Lalo sa bayang marami ang naghihikahos. Ang pagsisilbi nga naman talaga ay dapat walang kapalit na malaking halaga. Kaya ang ”totoong” pagsisilbi ay isang spiritual na paglalakbay pagka’t nakikita natin ang sarili natin na kasama at kaisa natin ang mga kapuspalad nating mga kapatid upang maiangat natin ang kanilang dignidad bilang tao at umunlad sa buhay. Tulad ng ginawa ni Hesus! Nagsilbi siya sa mga tao lalo sa mga mahihirap at kahit mga hindi Hudyo! Wala siyang pinipili kung ’di ang mahihirap. Preferential option for the poor kung baga, kaya yung misyon niyang iyon ang naging hudyat ng kanyang kamatayan pagka’t alam niya, na sa pagsisiwalat ng kabulukan ng sistema ng lipunan at pagmumulat ng isipan ng mamayan lamang makakamtan ang “new heaven and new earth”. Kaya ba nating tapatan ang sakripisyo na ginawa niya upang iangat ang buhay at dignidad ng tao?

Kahapon lamang ay nakilala ko ang dalawang Sri Lankan. Clueless ako sa kanilang pakay at nagulat pa ako nung sinama ako nila bosing upang makausap sila. Bilang isang mabuting “steward” siyempre hindi na ako tumaggi. Pinabasa sa akin ang liham at ayon sa sulat nila, isang knowledge sharing ang gusto nila. Gusto nilang malaman kung ano ang ginagawa ng TFD lalo sa sitwasyon ng Pilipinas at ano ang mga paraan upang magkatulungan ang dalawa. Nang makilala namin sila, binigyan nila kami ng “natsit” ng bansa nila. Mas grabe pa sitwasyon ng bansa nila! Parang martial law ni Makoy! Sa pagtatanong, siniwalat din nila na nangangannib ang buhay ng mga human rights advocates at defenders ng bansa nila. Gawa na din ng counter-insurgency campaign ng gobyerno nila laban sa Tamil Tigers at mga supposedly supporters nila, kasama na dito ang mga human rights defenders, particularly sila. Tulad dito, basta basta nalang dinudukot ang mga human rights defenders! Mapalad nalang kung sila ay matatagpuan sa kulungan. Karamihan sa kanila ay hindi na natatagpuan.

Eh alam pala nila na nanganganib ang buhay nila at tukoy na tukoy sila bilang mga human rights defenders, bakit pa sila babalik? Naalala ko na dalawang beses itinanung iyon sa dalawa naming panauhin. Ang sinabi nalang nila, expired na ang tourist visas nila sa ating bansa. Wala na din silang resources dito kaya minarapat nalang nila na bumalik. Ginawa namin ni Egay, isa kong katrabaho ang aming tungkulin. Nagbigay kami ng orientasyon tungkol sa natsit ng ating bansa at ang aming opisina. Nagtanong sila kung sa paanong paraan kami makakatulong at mga humingi sila ng mga ideas kung paano mag-share ng info ng hindi mahuhuli? At ano ang maaaring gawin upang ma-inspire at mawala ang takot ng mga tao upang lumaban? Binahagi namin ang mga naging karanasan namin nung panahon ni PGMA at mga personal na karansan nung panahon na kumikilos pa kami nung kabataan. Nagtanong uli kami, hindi ba kayo natatakot na bumalik kahit alam niyo na magiging mapanganib kung kayo ay babalik? Ang sabi nalang nung isa ay ”We only live once! I am leaving it all to up above” .

Nagkakuwentuhan pa kami at nagpaalam na. Kaunting words of encouragement, at nauna na sila. At habang nagkakuwentuhan kami ni Egay, kinilabutan, namangha at biglang bumuhos ang awa ko sa kanila sa repleksyon ni Egay. Sila ay MAMATAY. Ang pagpunta nila dito sa Pilipinas at pagbalik sa bansa nila ay isang act of sacrifice. Sila ay nagiiwan nalang ng mga “footprints in the sand” na kung saan, kung may mangyari man sa kanila, ay nabahagi nila sa amin nag kanilang pakikibaka at makatulong kami sa kanilang pakikibaka sa kanilang bansa. Halimbawa ay si Ninoy. Alam naman niya na mamamatay siya, pero mas pinili niyang bumalik upang makiisa ang ibang bansa sa pakikibaka ng Pilipinas na makalaya sa diktador na si Makoy.

Bilang isang kristiyanong naglilingkod sa mga mahihirap at inaapi, sadyang ang pagsunod sa yapak ni Hesukristo ay hindi biro. Kailangang mangingibabaw ang pagmamahal lalo sa sinumpaang tungkulin. Ayon nga sa 1 John 3:16 “… we know love by this, that he laid down his life for us – and we ought to lay down our lives for one another”. Tulad ng dalawang Sri Lankan na nakilala ko at mga kapatid nating nagbuwis ng buhay sa ngalan ng hustisiya, karapatang pantao at pambansang kalayaan, mas pinili nilang ialay ang kanilang buhay para sa ibang tao, tulad ng ginawa ni Hesus.

Babalik tayo sa tanong kanina. Hanggang saan ang hangganan sa pagsisilbi lalo sa mga kapatid na kapus-palad at biktima ng kawalan ng katarungan sa ating lipunan? Hanggan saan? Ayon sa karanasan ng mga human rights defenders na nauna na… HANGGANG KAMATAYAN.

Picture nicked from http://bikyamasr.com

Ngayon sa panahon na ito, pinagdedebatihan ang isyu ng RH Bill. Matagal na itong tinutulak sa kongreso pagka’t ayon na rin sa talaan, maraming ina ang namamatay dahil sa komplikasyon sa panganganak at upang magkaroon ang pamahalaan ng batayan upang sugpuin ito, ay sa pamamagitan ng batas. At ang tingin ng mga mambabatas dito na ang RH Bill ang solusyon dito. Tumutol ang simbahang katolika dito pagka’t, sa pagkakaunawa ko, mas iigting daw ang pagbebenta o pamimigay ng mga ”condom” at mga gamot na pampalaglag pagka’t kinikitil nito ang buhay na magbunga at/o kumikitil ng buhay sa sinapupunan. Nauunawaan ko ang simbahan, bagkus tama rin naman pagka’t buhay din ang nakasalalay, ’di nga lang buong buo sa pisikal na aspeto. Bilang isang ordinaryong mamamayan at naniniwala sa pananampalatayang katolisismo, ginagalang ko yan.

Hindi ako pupunta sa argumento ng Pro- o Anti- at hindi ako eksperto dun. Ngunit hanggang saan ang linya na kung saan ipaglalaban ng simabahan ang kanyang paninindigan? Kamakailan lang naglabas ng isang napaka-irisponsableng kataga ang VP ng CBCP na si Arch. Palma na tawaging “TERORISTA” ang mga nagtutulak ng RH Bill sa kadahilangang pumapayag tayong mamatay ang mga ‘di pa pinapanganak. TERORISTA? Ang pagkakaalam ko, ang terorista ay yung mga nangha-hijack ng eroplano at ibabangga sa building! O yung mga nangingidnap at namumugot ng ulo para sa pera sa harap ng kamera! O yung mga nagpapasabog ng bomba o yung naglalabas ng poison gas sa pampublikong lugar. O yung walang habas na pamamaril sa gitna ng mataong lugar! Yan ang alam kong gawain ng TERORISTA.

‘Di ko akalaing hahantong sa ganito! Dati kasama pa nga ang simbahan dahil ang mga Human Rights Defenders (HRDs) ay tinaguriang terorista ng estado at tinuring ding defenders ng HRD’s ang simbahan . Umabot sa puntong naglabas ng Human Security Act na kung saan halos lahat ng pag-exercise ng civil rights natin ay tinaguriang ”terorist” acts eh, at ang simbahan ay kaisan natin upang labanan ito. Ngayon, ang mga human rights defenders ay tinutulak ang RH Bill na maisabatas. Ang simbahan, tinaguriang terorista ang mga nagsusulong nito. Ang lungkot! Ang salalayan ng aking moralidad at pananampalataya ay tinatawag akong terorista pagka’t ako’y isang human rights defender at kinikilala ko ang reproductive rights.

Father forgive me for I have sinned. I confess of being a TERRORIST for advocating HUMAN RIGHTS.

Personal photo

Patuloy siyang nabubuhay sa puso ng marami at marami din ang sumasabuhay sa kaniya na patuloy na nagsisilbi sa mamamayan lalo sa mga kapus-palad. Kahit na patuloy na nakakaranas ng panggapi, pangungutya, pagpapahirap at pagpatay ang mga HRD’s natin, sa kabila ng lahat, pinakita sa atin na kaya nating pagtagumpayan ang lahat ng iyan! Ayon kay Prof. Gerry Lanuza “Ipinakita sa atin ni Hesus na ang kamatayan, pang-aapi, at kahirapan ay kaya nating lagpasan at pagtagumpayan! Binigyan nya (Hesukristo) tayo ng panibagong bukas upang sa mas lalong matinding pakikibaka at pagsisilbi sa bayan na puspos ng pag-asa at pagmamahal!”

Nawa’y sa Pasko ng Pagkabuhay ay ipagpaptuloy natin, at bagkus, mas umigting pa ang pagsisilbi natin sa ating mga kapatid hanggang makamit natin ang lipunang walang nangaapi at isang kinabukasan na siksik, liglig at umaapaw ang grasya.

http://hronlineph.wordpress.com/2011/04/22/photo-blog-jesus-christ-was-a-torture-victim-cannotallowtorture-blogspot-com/

Picture nicked from http://vcolladojr.com; made by Joey Velasco

Lupang Pangako! Init ng araw o lamig ng ulan, hahamakin lahat, may mailagay lang sa kumakalam na tiyan.

Lupang Pangako! Pangako nila’y napako. Mga politikong abusado, mapanlinlang at nambobobo.

Lupang Pangako! Hanggang kailan bang ganito? Mga boses na napapaos, mga luha’y patuloy sa pag-agos.

Lupang Pangako! Ipunin ang enerhiya, ihanda ang sarili para sa pagbawi ng kapangyarihan.

Lupang Pangako! Tama na ang pagdarahop! Sama-samang lumahok, at kamtan ang pagbabago.

Picture nicked from lightstalkers.com, taken by Nana Buxani

Ngunit ngayon at lumabas ang House Resolution 1135, kung saan ang isang dating
Diktador na naging modelo ng isang marahas, mapanupil at gahaman na pamamahala ay ihihimlay katabi ng mga nag-alay ng buhay para sa kapayapaan at kalayaan at buhay ng lahat, nagbalik sa akin ang mga kataga ni Bro. Armin. Nahihiya ako kasi marami sa atin ngayon, partikular ang mga mambabatas natin, ay sang-ayon dito.

Isipin niyo nalang kung bakit galit na galit tayong lahat kay GMA dahil nahahalintulad natin siya kay Macoy, diba? Baka sa susunod na henerasyon pati si GMA ay ilibing sa Libingan ng mga Bayani. Para na rin natin sinabing bayani si GMA. Kung ganun pala eh di gawin na rin nating modelo at bayani sila Mussolini at Hitler at iba pang mga pasistang diktador!

Proud tayo na bayani natin si Dr. Jose Rizal dahil sa kanyang pamamaraan. Minulat niya tayo upang labanan ang mga kleriko-pasista at imperiyalistang kastila. Proud tayo na bayani natin si Andres Bonifacio at mga katipunero sapagka’t mas pinili nila na lumaban upang iangat ang dignidad ng mga ”indio” at patalsikin ang mga dayuhan. Proud tayo kina Macario Sakay kasi di sila nalinlang sa mala-gintong pangako ng mga kano at lumaban para palayasin sila. Proud tayo sa mga hukbalahap at ibang gerilya dahil hindi sila natinag laban sa mga hapon. Sila ang mga tunay na bayani at hindi ang mga tulad ni Marcos na kumitil ng maraming buhay sa ngalan ng kayamanan at kapangyarihan!

Nasaan na ang “sense of history” natin? Nasan na ang “sense of justice” natin? Masyado ba tayong magpakumbaba at mapagpatawad sa punto na ililibing natin ang isang diktador katabi ng mga tunay na bayani? Wala na bang saysay ang People Power? Mas pipiliin ba nating kalimutan ang makasaysayang pagpapatalsik sa isang diktaturya para sa isang huwad na paraiso na pinangako ni Macoy? At kung ikaw ay sumagot ng OO proud ka pa rin ba na maging Pilipino?

http://www.abs-cbnnews.com/anc/04/12/11/most-congressmen-favour-marcos-burial-heroes%E2%80%99-cemetery

Picture nicked from wired.com